Morgen is het 11 oktober 2012
Lang over nagedacht of ik dit wel of niet zou opschrijven.....
~11 oktober 2011~
Ik sta in bij de kassa van een warenhuis als m'n telefoon gaat. Het is moeders. Ik neem op en zeg dat ik zo terug bel want ik sta bij de kassa en vindt dat aso als je staat te bellen. Okè zegt moeders. Ik hoor aan haar stem dat er iets is. Zou er iets met m'n tante zijn de zuster van m'n moeder die ligt in t ziekenhuis vanwege een herseninfarct.
Ik reken snel af en loop naar een rustig plekje waar ik moeders kan terug bellen. Wat ik toen hoorde was zo onwerkelijk. "Papa is overleden" en ik hoor mezelf nog "nee dat kan niet" zeggen. Hij is net 7 weken geleden uit t ziekenhuis gekomen en daar waren veel momenten waarvan ik dacht nu gaat hij ons verlaten zo ontzettend slecht als het met hem ging. En nu is hij er "goed" bovenop gekomen en nu overlijdt hij....dat kan niet dat kan echt niet. Ik beloof moeders dat ik zo snel mogelijk naar haar toe kom in t verpleeghuis.
Even later ben ik op weg naar t verpleeghuis. Tranen staan hoog, probeer ze wat tegen te houden. Gaat moeilijk maar t lukt redelijk. Parkeer de auto en loop t verpleeghuis in. Bij de afdeling wordt ik opgevangen door iemand van t personeel. In de gang, op weg naar de kamer van m'n vader, kom ik de lieve buurman van m'n moeder tegen. Hij heeft haar gebracht omdat ze niet in staat was om te rijden.
Ik sta voor de deur van de kamer.........ik ga naar binnen, vlieg moeders om de nek, barst in tranen uit. Door m'n tranen heen zie ik m'n vader op bed liggen. Althans hij lijkt op m'n vader. Je ziet gelijk dat er geen leven meer in zit. Ik had ooit eens een glimp van m'n overleden oma opgevangen. Maar nooit eerder had ik een overleden persoon van zo dichtbij gezien. Probeer dat meestal zo te houden. Ik onthoud een dierbare wel zoals hij of zij levend was.
Ik kijk naar wat er van m'n vader is overgebleven. Een vreemd gezicht. Z'n huid heeft al een vreemde kleur, z'n wangen zijn in gevallen. Er ligt een opgerold doekje onder z'n kin zodat z'n mond niet openvalt. Ik raak z'n handen aan, die voelen ijzig koud aan. Dit is m'n vader niet, dit is slechts een omhulsel. Er is echt niemand meer thuis......
Door de Alzheimer was ik m'n vader jaren geleden beetje voor beetje al kwijt geraakt. Desondanks dat had ik hem stiekem wat langer om mij heen gehad maar de verdere onvermijdelijke aftakeling was hem dan niet bespaard gebleven.
Inmiddels een jaar verder. Het verdriet zit nog hoog iets gesleten weliswaar maar t gemis niet minder.
Ik hou van je papa!
Posts tonen met het label Alzheimer vader moeder verpleeghuis. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Alzheimer vader moeder verpleeghuis. Alle posts tonen
woensdag 10 oktober 2012
zaterdag 27 augustus 2011
"Tijdelijk"
Vorige week mocht vaders t ziekenhuis uit, want er is eindelijk "tijdelijk"een plek in het verpleeghuis voor hem vrij. Ik zeg "tijdelijk" tussen aanhalingstekens omdat ik denk , ik ben er van overtuigd dat het namelijk niet "tijdelijk" is. Ik zeg het niet hardop tegen moeders maar dat dit een begin van een einde is.
Een vrouwtje die de verpleeg-plekken regelt heeft al even geleden een intake gesprek gehad met moeders toen zij vader inschreef voor dit verpleeghuis. Dit zelfde vrouwtje heeft nu tegen moeders gezegd dat de kans heel groot is dat vaders misschien voorgoed moet blijven. Vooral omdat moeders in het intake gesprek al aangaf dat het ontzettend zwaar is om voor hem te zorgen. En zoals hij nu is, is het onmogelijk om hem thuis te verzorgen. Hij kan niets zelfstandig op het moment...
Het bijna onvermijdelijk moment is aangebroken. Moeders is helemaal van de kaart vanwege de aankondiging dat vaders misschien voorgoed moet blijven. Zij vraagt zich af hoe zij dit aan vaders moet vertellen en ik zeg dat vaders daar nu geen erg in heeft. Het gaat allemaal aan hem voorbij. Moeders heeft het gevoel hem weg te stoppen, ze zijn tenslotte al 55 jaar samen. Voor moeders voelt het waarschijnlijk als falen dat zij nu niet meer voor hem kan zorgen en het is heel moeilijk om die zorg uit handen te geven. Ik heb haar stevig geknuffeld. Moeders houdt de hoop dat als hij weer wat opknapt en mobieler is dat hij naar huis kan. Laten we eerst deze stap maar zetten en wat daarna komt zien we dan wel weer.
Moeders en ik zorgen dat wij op tijd in het ziekenhuis zijn om vaders klaar te maken voor de verhuizing. Vaders ligt nog niet aangekleed in t ziekenhuisbed. Het is 12u in de middag en zijn eten wordt gebracht. Moeders helpt vader met eten, want dat lukt hem op t moment niet zelf. In het ziekenhuis hebben ze niet de tijd om vaders uitgebreid te helpen. Dus is moeders de afgelopen 15 dagen iedere keer om 12u aanwezig geweest om vaders eten te geven.
Na het eten schakelen we 2 verpleegkundige in om hem aan te kleden. Het is zo verschrikkelijk om te zien dat vaders als een klein kind aangekleed moet worden. We zetten hem in een rolstoel. Vader kijkt glazig om zich heen. Hij heeft totaal geen benul van hoe en wat.
Omdat hij (nog) niet mobiel is heeft moeders een rolstoel moeten huren. Vanuit het ziekenhuis wordt een rolstoeltaxi geregeld.
We nemen afscheid van de afdeling waar vaders heeft gelegen en rijden hem naar beneden om daar te wachten op de taxi.
Eenmaal in het verpleeghuis aangekomen worden wij vriendelijk ontvangen door het hoofd van de afdeling waar vaders "tijdelijk" kan verblijven. Mijn zus is inmiddels ook in het verpleeghuis aangekomen voor de nodige steun. Er volgt een gesprek over de dagelijkse routine op de afdeling en we krijgen een kleine rondleiding. Iedere afdeling bestaat uit 3 huiskamers met 7 á 8 bewoners. Voor mij is alles bekend want dit is het verpleeghuis waar een andere dierbare van mij ook zit.
We eindigen in de huiskamer waar de voorbereidingen voor een barbeque in volle gang zijn. Vaders word aan een tafel bijgeschoven en we maken kennis met de huiskamer medewerkers.
Na een tijdje zeg ik vaders gedag. Ik kijk naar hem zoals hij daar zit in de rolstoel.Een zielig hoopje mens, opgesloten in een lichaam dat niet meer naar behoren functioneert. Hopelijk sterkt hij goed aan zodat hij weer kan gaan lopen.dat hoop ik echt. Ik knuffel moeders nog even stevig, die het er zichtbaar zwaar mee heeft.
Het is ook niet makkelijk om na al die jaren samen weer een stap achteruit te moeten doen en weer een beetje meer afscheid moet gaan nemen....
Een vrouwtje die de verpleeg-plekken regelt heeft al even geleden een intake gesprek gehad met moeders toen zij vader inschreef voor dit verpleeghuis. Dit zelfde vrouwtje heeft nu tegen moeders gezegd dat de kans heel groot is dat vaders misschien voorgoed moet blijven. Vooral omdat moeders in het intake gesprek al aangaf dat het ontzettend zwaar is om voor hem te zorgen. En zoals hij nu is, is het onmogelijk om hem thuis te verzorgen. Hij kan niets zelfstandig op het moment...
Het bijna onvermijdelijk moment is aangebroken. Moeders is helemaal van de kaart vanwege de aankondiging dat vaders misschien voorgoed moet blijven. Zij vraagt zich af hoe zij dit aan vaders moet vertellen en ik zeg dat vaders daar nu geen erg in heeft. Het gaat allemaal aan hem voorbij. Moeders heeft het gevoel hem weg te stoppen, ze zijn tenslotte al 55 jaar samen. Voor moeders voelt het waarschijnlijk als falen dat zij nu niet meer voor hem kan zorgen en het is heel moeilijk om die zorg uit handen te geven. Ik heb haar stevig geknuffeld. Moeders houdt de hoop dat als hij weer wat opknapt en mobieler is dat hij naar huis kan. Laten we eerst deze stap maar zetten en wat daarna komt zien we dan wel weer.
Moeders en ik zorgen dat wij op tijd in het ziekenhuis zijn om vaders klaar te maken voor de verhuizing. Vaders ligt nog niet aangekleed in t ziekenhuisbed. Het is 12u in de middag en zijn eten wordt gebracht. Moeders helpt vader met eten, want dat lukt hem op t moment niet zelf. In het ziekenhuis hebben ze niet de tijd om vaders uitgebreid te helpen. Dus is moeders de afgelopen 15 dagen iedere keer om 12u aanwezig geweest om vaders eten te geven.
Na het eten schakelen we 2 verpleegkundige in om hem aan te kleden. Het is zo verschrikkelijk om te zien dat vaders als een klein kind aangekleed moet worden. We zetten hem in een rolstoel. Vader kijkt glazig om zich heen. Hij heeft totaal geen benul van hoe en wat.
Omdat hij (nog) niet mobiel is heeft moeders een rolstoel moeten huren. Vanuit het ziekenhuis wordt een rolstoeltaxi geregeld.
We nemen afscheid van de afdeling waar vaders heeft gelegen en rijden hem naar beneden om daar te wachten op de taxi.
Eenmaal in het verpleeghuis aangekomen worden wij vriendelijk ontvangen door het hoofd van de afdeling waar vaders "tijdelijk" kan verblijven. Mijn zus is inmiddels ook in het verpleeghuis aangekomen voor de nodige steun. Er volgt een gesprek over de dagelijkse routine op de afdeling en we krijgen een kleine rondleiding. Iedere afdeling bestaat uit 3 huiskamers met 7 á 8 bewoners. Voor mij is alles bekend want dit is het verpleeghuis waar een andere dierbare van mij ook zit.
We eindigen in de huiskamer waar de voorbereidingen voor een barbeque in volle gang zijn. Vaders word aan een tafel bijgeschoven en we maken kennis met de huiskamer medewerkers.
Na een tijdje zeg ik vaders gedag. Ik kijk naar hem zoals hij daar zit in de rolstoel.Een zielig hoopje mens, opgesloten in een lichaam dat niet meer naar behoren functioneert. Hopelijk sterkt hij goed aan zodat hij weer kan gaan lopen.dat hoop ik echt. Ik knuffel moeders nog even stevig, die het er zichtbaar zwaar mee heeft.
Het is ook niet makkelijk om na al die jaren samen weer een stap achteruit te moeten doen en weer een beetje meer afscheid moet gaan nemen....
dinsdag 9 augustus 2011
Goed nieuws.
De afgelopen dagen waren verschrikkelijk.
Vaders was goed ziek. Een naar benauwd hoestje, slijm ophoesten en hij maakte een piepend geluid met ademen. Continu verhoging of koorts. Z'n huid voelde steeds klam aan, net of hij een laagje water erop had staan en z'n t-shirts waren om uit te wringen. Hij was slaperig of in slaap. We konden hem al vanaf woensdag niet goed verstaan.
Gisteren leek het al iets beter te gaan met vaders. 's Middags was al stukken beter te verstaan. Hij was redelijk goed wakker. En gisteren avond heel goed te verstaan. Hij is wel totaal in de war maar in ieder geval goed te verstaan.
Vandaag niet naar t ziekenhuis kunnen gaan, dus moeders gebeld om te vragen hoe t gaat met vaders.
Hij is vandaag van de zuurstof afgegaan en hij heeft geen infuus meer. De antibiotica krijgt vanaf nu in pillen toegediend.
De uitslag van het bloed dat op kweek was gezet gekregen. Ze hebben geen bacterie kunnen vinden, wat op zich jammer is want dan hadden ze gerichter antibiotica kunnen gegeven.
De arts vertelde dat als vader zich meer en meer herstelt dat hij misschien aan t einde van de week naar huis mag.
Dat brengt een ander probleem met zich mee. Zolang vaders niet mobiel is kan moeders thuis niet voor hem zorgen. Morgen is informeren bij het verpleeghuis waar hij staat in geschreven of er daar een tijdelijk plaatsje is.
Want thuis verzorgen gaat m niet worden...
Vaders was goed ziek. Een naar benauwd hoestje, slijm ophoesten en hij maakte een piepend geluid met ademen. Continu verhoging of koorts. Z'n huid voelde steeds klam aan, net of hij een laagje water erop had staan en z'n t-shirts waren om uit te wringen. Hij was slaperig of in slaap. We konden hem al vanaf woensdag niet goed verstaan.
Gisteren leek het al iets beter te gaan met vaders. 's Middags was al stukken beter te verstaan. Hij was redelijk goed wakker. En gisteren avond heel goed te verstaan. Hij is wel totaal in de war maar in ieder geval goed te verstaan.
Vandaag niet naar t ziekenhuis kunnen gaan, dus moeders gebeld om te vragen hoe t gaat met vaders.
Hij is vandaag van de zuurstof afgegaan en hij heeft geen infuus meer. De antibiotica krijgt vanaf nu in pillen toegediend.
De uitslag van het bloed dat op kweek was gezet gekregen. Ze hebben geen bacterie kunnen vinden, wat op zich jammer is want dan hadden ze gerichter antibiotica kunnen gegeven.
De arts vertelde dat als vader zich meer en meer herstelt dat hij misschien aan t einde van de week naar huis mag.
Dat brengt een ander probleem met zich mee. Zolang vaders niet mobiel is kan moeders thuis niet voor hem zorgen. Morgen is informeren bij het verpleeghuis waar hij staat in geschreven of er daar een tijdelijk plaatsje is.
Want thuis verzorgen gaat m niet worden...
woensdag 2 maart 2011
Twijfels
Eind vorig jaar heeft vaders tijdelijk in een verpleeghuis gezeten omdat moeders geopereerd moest worden.
Moeders was daarna weer vrij vlot op de been en heeft vaders daar elke dag bezocht.
Deze bezoekjes hebben haar ernstig aan t twijfelen gebracht.
Kijk.. in een verpleeghuis verzorgen ze vaders niet zoals hij thuis door moeders word verzorgt.
Thuis gaat hij elke dag onder de douche en krijgt hij elke dag schone kleding aan omdat hij dusdanig knoeit met van alles dat dat nodig is. Als nagels vies en/of lang zijn worden die geknipt, als oren, ogen en weet ik wat nog meer vies zijn dan word dat schoonmaakt.
In het verpleeghuis was dat niet altijd zo.
Het kwam regelmatig voor (bijna elke dag) dat vaders er smoezelig uit zag, dat hij een vieze bevlekte trui aan had of dat er nog slaap in z'n ogen zat. Ik begrijp ook wel dat het onmogelijk is om alle bewoners elke dag onder de douche te zetten en zo, maar een beetje meer persoonlijke verzorging zou geen kwaad kunnen.
Het is zelfs een keer voor gekomen dat ik 's ochtends rond een uurtje of 11 kwam en dat vaders nog in bed lag, de arme man. Volgens het personeel was er iets tussen door gekomen (overmacht) en konden zij vaders niet eerder uit bed halen. Met 2 man sterk werd hij snel gewassen (lees washandje over zijn gezicht halen) en aangekleed.
Het is duidelijk dat er een drastisch tekort is aan goed opgeleid verzorgend personeel in de zorg.
Moeders twijfelt nu of zij wel het goede verpleeghuis heeft uitgezocht.
Als ik naar het verpleeghuis waar m'n schoonmoeder (ook Alzheimer) zit kijk dan is het daar niet heel veel anders.
Schoonmoeders ziet er ook regelmatig smoezelig uit en met vlekken op haar kleding. Maar ja het onmogelijk om bij elke vlek iets anders aan te trekken.
Als ik eerlijk ben dan vind t huis waar vaders eventueel komt te wonen een mooi modern verpleeghuis, maar de gesloten afdeling vind ik helemaal niets. Er zijn weinig ramen dus ook weinig daglicht. Bij de huiskamers is er een klein afgezet terras waar de bewoners kunnen zitten als t mooi weer is. Als we een kopje koffie willen drinken dan moeten we de afdeling af. Het restaurant bevind zich elders in het gebouw. Vaders zou daar niet alleen heen kunnen.
Het verpleeghuis van schoonmoeders is sterk verouderd maar daar zijn de afdelingen overdag open, kunnen de bewoners (bijna) vrij rondlopen door t hele gebouw. Er zijn heel veel ramen en er is volop daglicht. Ook er is een binnentuin waar je heerlijk op t terras kunt zitten.Als het mooi weer is staan er her en der deuren open die toegang geven tot de tuin. Het restaurant is toegankelijk voor iedereen, de bewoners die daar gaan zitten krijgen altijd wat te drinken aangeboden. Als via de hoofdingang binnenkomt dan struikel je bijna over de bewoners en dat maakt dat het daar gezelliger oogt. Het enige nadeel is dat we schoonmoeders vaak moeten zoeken omdat zij dan aan de wandel is :) Zijn nu wel aan het verbouwen in het verpleeghuis van schoonmoeders en 1 van afdelingen die inmiddels klaar zit er prachtig uit. Mooi opgeknapt.
Binnenkort neem ik moeders mee naar het verpleeghuis van schoonmoeders dan kan zij daar rond kijken. Moeders weet ongeveer wel hoe het eruit ziet omdat vaders daar zo'n 1,5 jaar op de dagbehandeling heeft gezeten. Maar dat is al weer even geleden. En we zullen ook andere verpleegtehuizen in de buurt gaan bezoeken.
Als het aan mij zou liggen dan gaat vaders te zijner tijd naar het verpleeghuis waar schoonmoeders zit maar niet omdat de zorg daar beter is maar omdat ik het daar het prettigst vind voor hen. Misschien kan ik moeders overtuigen om dat te doen.... te zijner tijd...
Ik heb wel tegen moeders gezegd dat het nergens "beter" is of zal zijn maar rond kijken kan geen kwaad. Het is al erg genoeg dat zij hierdoor aan t twijfelen is gebracht.
En we moeten niet al te lang wachten want vaders gaat op het moment best snel achteruit.
Dat is weer stof voor een volgend blog.
Moeders was daarna weer vrij vlot op de been en heeft vaders daar elke dag bezocht.
Deze bezoekjes hebben haar ernstig aan t twijfelen gebracht.
Kijk.. in een verpleeghuis verzorgen ze vaders niet zoals hij thuis door moeders word verzorgt.
Thuis gaat hij elke dag onder de douche en krijgt hij elke dag schone kleding aan omdat hij dusdanig knoeit met van alles dat dat nodig is. Als nagels vies en/of lang zijn worden die geknipt, als oren, ogen en weet ik wat nog meer vies zijn dan word dat schoonmaakt.
In het verpleeghuis was dat niet altijd zo.
Het kwam regelmatig voor (bijna elke dag) dat vaders er smoezelig uit zag, dat hij een vieze bevlekte trui aan had of dat er nog slaap in z'n ogen zat. Ik begrijp ook wel dat het onmogelijk is om alle bewoners elke dag onder de douche te zetten en zo, maar een beetje meer persoonlijke verzorging zou geen kwaad kunnen.
Het is zelfs een keer voor gekomen dat ik 's ochtends rond een uurtje of 11 kwam en dat vaders nog in bed lag, de arme man. Volgens het personeel was er iets tussen door gekomen (overmacht) en konden zij vaders niet eerder uit bed halen. Met 2 man sterk werd hij snel gewassen (lees washandje over zijn gezicht halen) en aangekleed.
Het is duidelijk dat er een drastisch tekort is aan goed opgeleid verzorgend personeel in de zorg.
Moeders twijfelt nu of zij wel het goede verpleeghuis heeft uitgezocht.
Als ik naar het verpleeghuis waar m'n schoonmoeder (ook Alzheimer) zit kijk dan is het daar niet heel veel anders.
Schoonmoeders ziet er ook regelmatig smoezelig uit en met vlekken op haar kleding. Maar ja het onmogelijk om bij elke vlek iets anders aan te trekken.
Als ik eerlijk ben dan vind t huis waar vaders eventueel komt te wonen een mooi modern verpleeghuis, maar de gesloten afdeling vind ik helemaal niets. Er zijn weinig ramen dus ook weinig daglicht. Bij de huiskamers is er een klein afgezet terras waar de bewoners kunnen zitten als t mooi weer is. Als we een kopje koffie willen drinken dan moeten we de afdeling af. Het restaurant bevind zich elders in het gebouw. Vaders zou daar niet alleen heen kunnen.
Het verpleeghuis van schoonmoeders is sterk verouderd maar daar zijn de afdelingen overdag open, kunnen de bewoners (bijna) vrij rondlopen door t hele gebouw. Er zijn heel veel ramen en er is volop daglicht. Ook er is een binnentuin waar je heerlijk op t terras kunt zitten.Als het mooi weer is staan er her en der deuren open die toegang geven tot de tuin. Het restaurant is toegankelijk voor iedereen, de bewoners die daar gaan zitten krijgen altijd wat te drinken aangeboden. Als via de hoofdingang binnenkomt dan struikel je bijna over de bewoners en dat maakt dat het daar gezelliger oogt. Het enige nadeel is dat we schoonmoeders vaak moeten zoeken omdat zij dan aan de wandel is :) Zijn nu wel aan het verbouwen in het verpleeghuis van schoonmoeders en 1 van afdelingen die inmiddels klaar zit er prachtig uit. Mooi opgeknapt.
Binnenkort neem ik moeders mee naar het verpleeghuis van schoonmoeders dan kan zij daar rond kijken. Moeders weet ongeveer wel hoe het eruit ziet omdat vaders daar zo'n 1,5 jaar op de dagbehandeling heeft gezeten. Maar dat is al weer even geleden. En we zullen ook andere verpleegtehuizen in de buurt gaan bezoeken.
Als het aan mij zou liggen dan gaat vaders te zijner tijd naar het verpleeghuis waar schoonmoeders zit maar niet omdat de zorg daar beter is maar omdat ik het daar het prettigst vind voor hen. Misschien kan ik moeders overtuigen om dat te doen.... te zijner tijd...
Ik heb wel tegen moeders gezegd dat het nergens "beter" is of zal zijn maar rond kijken kan geen kwaad. Het is al erg genoeg dat zij hierdoor aan t twijfelen is gebracht.
En we moeten niet al te lang wachten want vaders gaat op het moment best snel achteruit.
Dat is weer stof voor een volgend blog.
maandag 20 december 2010
4 weken voorbij
Zondagmorgen is een bijzondere dag....en niet omdat er een gigantisch pak met sneeuw ligt... maar vandaag mag vaders weer naar huis.
Onderweg naar mijn moeder rij ik door een prachtig winterlandschap. Ik heb gemengde gevoelens, aan de ene kant ben ik blij en aan de andere kant ben ik bang....blij omdat mij vader naar huis mag....bang omdat het misschien te zwaar is voor mijn moeder.
Mijn moeder staat al start klaar en springt bijna de auto in ;) Ze is heel erg blij, zo blij dat ze vaders eindelijk mee naar huis kan nemen. In een slakken gangetje rijden we naar het verpleeghuis.
In de huiskamer treffen we vaders aan. Hij zit een beetje voor zich uit te staren. Als hij mijn moeder zit zwaait hij enigszins twijfelend. Mijn moeder vraagt heel enthousiast of hij weet wat voor een dag het is. Hij heeft totaal geen idee. Ze verteld dat hij vandaag mee mag. Vaders reageert lauwtjes alsof hij niet weet wat dat inhoud.
Mijn moeder gaat naar zijn kamer om zijn spullen te verzamelen. Ondertussen blijf ik bij vaders, ik knuffel hem. Als mijn moeder zover is, kan ik de spullen meenemen naar de auto. Mijn vader heeft inmiddels door wat de bedoeling is, staat vlot op (iets wat normaal stroef gaat) en laat mijn moeder niet meer uit het oog.
Gezamenlijk gaan we naar zijn kamer. Ik doe vaders zijn jas aan. Moeders handelt nog wat af met iemand van het personeel. Vaders zegt dat de sleutels niet kan vinden...ik zeg dat we die niet nodig hebben. Hij mompelt iets wat niet al te positief klinkt. Ik grinnik zachtjes om hem, soms is hij zo'n mopperkont.
Na gedag te hebben gezegd tegen het personeel lopen mijn ouders hand in hand voor mij uit naar de uitgang.
Ik ga de auto halen, omdat het heel glad is buiten, parkeer hem voor de deur. Mijn vader probeert in te stappen en mijn moeder helpt hem daarbij. Het gaat niet zo makkelijk en ik neem het van mijn moeder over.
Vaders zit half op de stoel, ik moet flink tegen zijn heup duwen om hem een beetje normaal op de stoel te krijgen.
Als ik naast hem in stap noemt vaders mij "chauffeur", ik lach daar om maar ik weet zeker dat hij echt dacht dat ik een "chauffeur" was. Hij vraagt van wie de auto is, "van mij" zeg ik. "jij hebt toch een andere auto?" zegt hij " Nee, dit is onze auto, al bijna 4 jaar" zeg ik weer. Hij gelooft me niet dus ik laat het onderwerp verder rusten en begin over de sneeuw te praten.
In de auto zit hij op de praatstoel. De verhalen die hij verteld raken kant noch wal. Ik denk dat dit een soort van nervositeit is.
Eenmaal thuis gekomen begint hij te huilen, de emoties komen los. Mijn moeder en ik pakken hem beet en knuffelen hem. Daarna gaat hij in zijn eigen stoel zitten. Hij zit er vermoeid uit.
Er zijn 4 zware emotionele weken voorbij.
Ik blijf nog even een bakkie drinken en daarna laat ik ze alleen.
Ik ben benieuwd wat de komende dagen zullen brengen....
Onderweg naar mijn moeder rij ik door een prachtig winterlandschap. Ik heb gemengde gevoelens, aan de ene kant ben ik blij en aan de andere kant ben ik bang....blij omdat mij vader naar huis mag....bang omdat het misschien te zwaar is voor mijn moeder.
Mijn moeder staat al start klaar en springt bijna de auto in ;) Ze is heel erg blij, zo blij dat ze vaders eindelijk mee naar huis kan nemen. In een slakken gangetje rijden we naar het verpleeghuis.
In de huiskamer treffen we vaders aan. Hij zit een beetje voor zich uit te staren. Als hij mijn moeder zit zwaait hij enigszins twijfelend. Mijn moeder vraagt heel enthousiast of hij weet wat voor een dag het is. Hij heeft totaal geen idee. Ze verteld dat hij vandaag mee mag. Vaders reageert lauwtjes alsof hij niet weet wat dat inhoud.
Mijn moeder gaat naar zijn kamer om zijn spullen te verzamelen. Ondertussen blijf ik bij vaders, ik knuffel hem. Als mijn moeder zover is, kan ik de spullen meenemen naar de auto. Mijn vader heeft inmiddels door wat de bedoeling is, staat vlot op (iets wat normaal stroef gaat) en laat mijn moeder niet meer uit het oog.
Gezamenlijk gaan we naar zijn kamer. Ik doe vaders zijn jas aan. Moeders handelt nog wat af met iemand van het personeel. Vaders zegt dat de sleutels niet kan vinden...ik zeg dat we die niet nodig hebben. Hij mompelt iets wat niet al te positief klinkt. Ik grinnik zachtjes om hem, soms is hij zo'n mopperkont.
Na gedag te hebben gezegd tegen het personeel lopen mijn ouders hand in hand voor mij uit naar de uitgang.
Ik ga de auto halen, omdat het heel glad is buiten, parkeer hem voor de deur. Mijn vader probeert in te stappen en mijn moeder helpt hem daarbij. Het gaat niet zo makkelijk en ik neem het van mijn moeder over.
Vaders zit half op de stoel, ik moet flink tegen zijn heup duwen om hem een beetje normaal op de stoel te krijgen.
Als ik naast hem in stap noemt vaders mij "chauffeur", ik lach daar om maar ik weet zeker dat hij echt dacht dat ik een "chauffeur" was. Hij vraagt van wie de auto is, "van mij" zeg ik. "jij hebt toch een andere auto?" zegt hij " Nee, dit is onze auto, al bijna 4 jaar" zeg ik weer. Hij gelooft me niet dus ik laat het onderwerp verder rusten en begin over de sneeuw te praten.
In de auto zit hij op de praatstoel. De verhalen die hij verteld raken kant noch wal. Ik denk dat dit een soort van nervositeit is.
Eenmaal thuis gekomen begint hij te huilen, de emoties komen los. Mijn moeder en ik pakken hem beet en knuffelen hem. Daarna gaat hij in zijn eigen stoel zitten. Hij zit er vermoeid uit.
Er zijn 4 zware emotionele weken voorbij.
Ik blijf nog even een bakkie drinken en daarna laat ik ze alleen.
Ik ben benieuwd wat de komende dagen zullen brengen....
woensdag 24 november 2010
Vader even ophalen voor ziekenhuisbezoek
Met een goed gevoel parkeer ik de auto bij het verpleeghuis waar vaders tijdelijk zit. Ik ga hem ophalen om dan vervolgens naar het ziekenhuis te gaan om moeders te bezoeken.
Op de parkeerplaats kom ik een vriendin van mijn ouders tegen. Die vriendin heeft een zuster in het huis zitten. We blijven even staan kletsen. Ze verteld dat vaders niet in 1 van de huiskamers zit maar op zijn kamer op bed ligt.
Ik begroet de vrouw bij de receptie en loop naar de afdeling. Toch kijk even in de huiskamers of vaders daar echt niet zit. Ik loop door naar zijn kamer. De deur staat op een kiertje.
Ik klop op deur en loop naar binnen..... Ik schrik...Ik zie een man op bed liggen met zijn mond open waardoor hij van die ingevallen wangen krijgt. Dit is een afschuwelijk gezicht.
Ik geef hem een kus en aai over zn bol in de hoop dat hij daardoor wakker word. Helaas lukt dat niet. "papa, word eens wakker" probeer ik dan maar. Hij mompelt onverstaanbare dingen. Ik probeer het met " Ga je met me mee, dan gaan we mama opzoeken in het ziekenhuis" Heel voorzichtige gaan zijn ogen een beetje open maar is zo slaperig. Ik blijf tegen hem praten.
Op een gegeven moment krijg ik iets meer contact met hem, hij kijkt me door de kiertjes van zijn ogen aan en begint te huilen. Er schiet gelijk een brok in mijn keel en de tranen staan hoog. Ik heb de grootste moeite om het ook niet op een janken te zetten. Het lukt me om me in te houden....Ik pak hem stevig beet en kus en knuffel mijn vader. Beetje bij beetje word hij wakker. Ik zeg nog een keer dat ik hem kom ophalen om naar moeders te gaan.
Voordat we kunnen gaan moet hij nog even plassen. Ik moet hem helpen met het ophalen van zijn broek. Hij bekijkt zichzelf in de spiegel en ik zeg "zit je haar nog goed" Hij lacht en zegt " Ik blijf een knappe vent" Ik barst in lachen en vaders lacht heerlijk mee. ( zijn lijflied is dan ook die van Peter Blanker - Tis moeilijk bescheiden te blijven)
Na zijn schoenen en jas te hebben aan gedaan, gaan we op pad. We lopen langs de naast gelegen slaapkamer waar de buurvrouw op bed ligt. Hij zegt " Kijk daar ligt je moeder al " Ik leg uit dat we nog niet in het ziekenhuis zijn.
Een kleine 20 minuten later lopen we de kamer van mijn moeder op. Moeders kijkt blij verrast op. Zodra vaders moeders ziet begint hij weer te huilen. Hij heeft haar vreselijk gemist en is blij haar te zien.
Ik zet hem op een stoel bij het bed, hij houd haar hand vast.
Na 3 kwartier gaan we richting het verpleeghuis. Onderweg mompelt hij weer onverstaanbaar maar hij zegt duidelijk "Mama zat er monter bij hé?" Ik vraag of hij het fijn vond dat we even langs zijn geweest, hij knikt en mompelt ja.
Het is al donker als we op de parkeerplaats aankomen. Hij vraagt wat ik hier moet afleveren. Ik vertel hem dat hij hier toch logeert zolang moeders niet voor hem kan zorgen. Hij zegt "Owja" maar aan de klank van zijn stem hoor ik dat hij eigenlijk niet weet. Ik zeg tegen hem dat morgen mijn zus komt en zij hem weer mee neemt naar het ziekenhuis.
Nou vond ik het van de week al verschrikkelijk om hem naar het verpleeghuis te brengen, nu voel ik nog erger.
Ik zet hem aan tafel in de huiskamer, het is bijna etenstijd.
Ik zeg hem gedag en hij vraagt hoe hij nu thuis moet komen... Rustig leg ik hem uit dat hij daar logeert. "dus jou zie ik dan niet meer vanavond?" zegt hij dan " Nee, vanavond niet meer, maar morgenochtend ben ik er weer " zeg ik snel. Ik geef hem een dikke kusknuf en zeg "tot morgen papa, eet smakelijk"
Op de parkeerplaats kom ik een vriendin van mijn ouders tegen. Die vriendin heeft een zuster in het huis zitten. We blijven even staan kletsen. Ze verteld dat vaders niet in 1 van de huiskamers zit maar op zijn kamer op bed ligt.
Ik begroet de vrouw bij de receptie en loop naar de afdeling. Toch kijk even in de huiskamers of vaders daar echt niet zit. Ik loop door naar zijn kamer. De deur staat op een kiertje.
Ik klop op deur en loop naar binnen..... Ik schrik...Ik zie een man op bed liggen met zijn mond open waardoor hij van die ingevallen wangen krijgt. Dit is een afschuwelijk gezicht.
Ik geef hem een kus en aai over zn bol in de hoop dat hij daardoor wakker word. Helaas lukt dat niet. "papa, word eens wakker" probeer ik dan maar. Hij mompelt onverstaanbare dingen. Ik probeer het met " Ga je met me mee, dan gaan we mama opzoeken in het ziekenhuis" Heel voorzichtige gaan zijn ogen een beetje open maar is zo slaperig. Ik blijf tegen hem praten.
Op een gegeven moment krijg ik iets meer contact met hem, hij kijkt me door de kiertjes van zijn ogen aan en begint te huilen. Er schiet gelijk een brok in mijn keel en de tranen staan hoog. Ik heb de grootste moeite om het ook niet op een janken te zetten. Het lukt me om me in te houden....Ik pak hem stevig beet en kus en knuffel mijn vader. Beetje bij beetje word hij wakker. Ik zeg nog een keer dat ik hem kom ophalen om naar moeders te gaan.
Voordat we kunnen gaan moet hij nog even plassen. Ik moet hem helpen met het ophalen van zijn broek. Hij bekijkt zichzelf in de spiegel en ik zeg "zit je haar nog goed" Hij lacht en zegt " Ik blijf een knappe vent" Ik barst in lachen en vaders lacht heerlijk mee. ( zijn lijflied is dan ook die van Peter Blanker - Tis moeilijk bescheiden te blijven)
Na zijn schoenen en jas te hebben aan gedaan, gaan we op pad. We lopen langs de naast gelegen slaapkamer waar de buurvrouw op bed ligt. Hij zegt " Kijk daar ligt je moeder al " Ik leg uit dat we nog niet in het ziekenhuis zijn.
Een kleine 20 minuten later lopen we de kamer van mijn moeder op. Moeders kijkt blij verrast op. Zodra vaders moeders ziet begint hij weer te huilen. Hij heeft haar vreselijk gemist en is blij haar te zien.
Ik zet hem op een stoel bij het bed, hij houd haar hand vast.
Na 3 kwartier gaan we richting het verpleeghuis. Onderweg mompelt hij weer onverstaanbaar maar hij zegt duidelijk "Mama zat er monter bij hé?" Ik vraag of hij het fijn vond dat we even langs zijn geweest, hij knikt en mompelt ja.
Het is al donker als we op de parkeerplaats aankomen. Hij vraagt wat ik hier moet afleveren. Ik vertel hem dat hij hier toch logeert zolang moeders niet voor hem kan zorgen. Hij zegt "Owja" maar aan de klank van zijn stem hoor ik dat hij eigenlijk niet weet. Ik zeg tegen hem dat morgen mijn zus komt en zij hem weer mee neemt naar het ziekenhuis.
Nou vond ik het van de week al verschrikkelijk om hem naar het verpleeghuis te brengen, nu voel ik nog erger.
Ik zet hem aan tafel in de huiskamer, het is bijna etenstijd.
Ik zeg hem gedag en hij vraagt hoe hij nu thuis moet komen... Rustig leg ik hem uit dat hij daar logeert. "dus jou zie ik dan niet meer vanavond?" zegt hij dan " Nee, vanavond niet meer, maar morgenochtend ben ik er weer " zeg ik snel. Ik geef hem een dikke kusknuf en zeg "tot morgen papa, eet smakelijk"
In het ziekenhuis
Dinsdagochtend haal ik mijn moeder op.
Ik ga met haar mee naar het ziekenhuis, voorheen zou mijn vader aan haar zijde hebben gestaan. Dus de taak is nu aan mij, iets wat ik met veel liefde doe.
Moeders is nu toch wat nerveus....Nu vaders goed verzorgt word kan ze nu even aan zichzelf denken.
Nog ff checken of we alles hebben, we willen niet nog een keer heen en weer rijden ;)
Bij het ziekenhuis aan gekomen is het een drama om een parkeerplek te vinden, ik zet moeders voor de deur eruit en ga rustig opzoek. na uiteindelijk een plekje te hebben gevonden, loop ik het ziekenhuis binnen op zoek naar de goede afdeling.
Nou zo makkelijk is dat niet hier (onbekend ziekenhuis voor mij) Na verschillende afdelingen en een aantal liftbezoekjes vind ik dan moeders.
Ze heeft een éénpersoons kamer, maar voordat ze zich gaat settlen, moet ze eerst nog langs het lab om bloed te prikken voor de juiste bloedgroep. Daarna is wachten op wat gaat gebeuren.
Een verpleegkundige legt uit wat de bedoeling is. Rond een uur of 12 moet ze omgekleed zijn in zo'n sexy operatieshort.#not Moeders krijgt een prik tegen trombose.Volgens de planning word ze om 13u45 opgehaald en gaat ze om 14u45 onder het mes. Ondertussen is mijn zus er ook bijgekomen.
We zitten lekker te kletsen en de tijd gaat redekijk snel. We lachen ons rot *pinkt traantje weg* als moeders in t sexy short verschijnt. Mijn zuster en ik worden uitgemaakt voor rotmeiden ;) Moeders weet niet hoe snel zij onder dekens moet.
De tijd verstrijkt....
De verpleegkundige laat ons weten dat het ondertussen 14u15en 15u15 is geworden ipv 13u45 en 14u45.
We kletsen rustig verder als het inmiddels 14u15 is geworden.. maar moeders word niet opgehaald... om 14u30 nog steeds niemand en 14u45 gaat mijn zuster is ff informeren hoe t nu zit. Er is dus een spoedgeval tussen gekomen. Fijn dat we op tijd geinformeerd worden.#fail
Om 15u30 is het dan eindelijk zover, moeders word opgehaald. Ik ga daarna naar huis en mijn zus gaat langs vaders om te kijken hoe t daar is.Telefonisch hebben we al contact gehad met het verpleeghuis. Vaders heeft een goede eerste nacht gehad en weet de reden waarom hij daar zit. :)) Dat doet ons goed.
Rond kinderbedtijd gaat de telefoon..het is mijn moeder, ze ligt weer op de afdeling.
Ik stap daarna in de auto en rij naar het ziekenhuis.
Moeder ligt aan een infuus met pijnstillers en krijgt nog zuurstof toegediend.
Ze ziet er wat duffig uit, wat logisch is natuurlijk, en praat een beetje met dubbele tong.
Alles is prima verlopen, nu maar hopen op een voorspoedig herstel....
Ik ga met haar mee naar het ziekenhuis, voorheen zou mijn vader aan haar zijde hebben gestaan. Dus de taak is nu aan mij, iets wat ik met veel liefde doe.
Moeders is nu toch wat nerveus....Nu vaders goed verzorgt word kan ze nu even aan zichzelf denken.
Nog ff checken of we alles hebben, we willen niet nog een keer heen en weer rijden ;)
Bij het ziekenhuis aan gekomen is het een drama om een parkeerplek te vinden, ik zet moeders voor de deur eruit en ga rustig opzoek. na uiteindelijk een plekje te hebben gevonden, loop ik het ziekenhuis binnen op zoek naar de goede afdeling.
Nou zo makkelijk is dat niet hier (onbekend ziekenhuis voor mij) Na verschillende afdelingen en een aantal liftbezoekjes vind ik dan moeders.
Ze heeft een éénpersoons kamer, maar voordat ze zich gaat settlen, moet ze eerst nog langs het lab om bloed te prikken voor de juiste bloedgroep. Daarna is wachten op wat gaat gebeuren.
Een verpleegkundige legt uit wat de bedoeling is. Rond een uur of 12 moet ze omgekleed zijn in zo'n sexy operatieshort.#not Moeders krijgt een prik tegen trombose.Volgens de planning word ze om 13u45 opgehaald en gaat ze om 14u45 onder het mes. Ondertussen is mijn zus er ook bijgekomen.
We zitten lekker te kletsen en de tijd gaat redekijk snel. We lachen ons rot *pinkt traantje weg* als moeders in t sexy short verschijnt. Mijn zuster en ik worden uitgemaakt voor rotmeiden ;) Moeders weet niet hoe snel zij onder dekens moet.
De tijd verstrijkt....
De verpleegkundige laat ons weten dat het ondertussen 14u15en 15u15 is geworden ipv 13u45 en 14u45.
We kletsen rustig verder als het inmiddels 14u15 is geworden.. maar moeders word niet opgehaald... om 14u30 nog steeds niemand en 14u45 gaat mijn zuster is ff informeren hoe t nu zit. Er is dus een spoedgeval tussen gekomen. Fijn dat we op tijd geinformeerd worden.#fail
Om 15u30 is het dan eindelijk zover, moeders word opgehaald. Ik ga daarna naar huis en mijn zus gaat langs vaders om te kijken hoe t daar is.Telefonisch hebben we al contact gehad met het verpleeghuis. Vaders heeft een goede eerste nacht gehad en weet de reden waarom hij daar zit. :)) Dat doet ons goed.
Rond kinderbedtijd gaat de telefoon..het is mijn moeder, ze ligt weer op de afdeling.
Ik stap daarna in de auto en rij naar het ziekenhuis.
Moeder ligt aan een infuus met pijnstillers en krijgt nog zuurstof toegediend.
Ze ziet er wat duffig uit, wat logisch is natuurlijk, en praat een beetje met dubbele tong.
Alles is prima verlopen, nu maar hopen op een voorspoedig herstel....
Abonneren op:
Posts (Atom)