Afscheid op het water

Dikke donkere wolken pakken zich samen als ik samen met m'n moeder naar Loosdrecht rij. De eerste druppels vallen op de voorruit van de auto.

We rijden de jachthaven op die ooit van z'n beste vriend was en nu gerund wordt door zijn kinderen. De jachthaven waar hij heel wat voetstappen heeft staan. Het regent nog steeds een beetje. De rest van de familie staat ons al op te wachten.
Voor de gelegenheid liggen er 2 sloepen klaar. Als de familie verdeeld is over de sloepen vertrekken we richting de plassen. M'n broer neemt t roer van 1 van de sloepen tot zijn beschikking en ik t roer de andere sloep.

Er staat een stevige wind als we de 1e plas oversteken en regendruppels komen met grote getalen uit de lucht vallen. We varen een mooi stukje door de Drecht richting de Mijnden.

In mijn hoofd dwaal ik af naar vroeger.....Ik zie mezelf als jong meisje weer achter t stuur zitten met m'n vader aan mijn zijde om de boel in de gaten te houden. Zeilles van m'n vader iets wat niet vlekkeloos verliep. Hij vanaf de boot roepen wat ik moest doen. Ik te ver van de boot was om hem te verstaan, niet wist wat ik moest doen en omsloeg.
Daarna naar de zeilschool gegaan ;) Weekenden op de boot, overnachten ergens op de plas. In t aardedonker op t dek liggen starend naar de sterren. Met mooi weer 's ochtends vroeg al  t water in duiken om wakker te worden....

Heel voorzichtig komt t zonnetje door. We bereiken een plek waar wij vroeger veel voor anker lagen. Ik leg de sloep langszij de andere sloep. Zo dobberen we op t water.
M'n moeder maakt de verstrooibus open en strooit wat as uit over t water. Mijn broer strooit ook en  gooit een boeketje bloemen bij het as in het water. En dat terwijl t zonnetje nog verder doorbreekt, heel mooi om te zien allemaal.

Terwijl we zo dobberen op t water schenken m'n moeder en ik koffie en thee voor de inmiddels verkleumde familie in. In een heerlijk zonnetje zitten en praten over vroeger.

Als de koffie op is vervolgen wij onze vaartocht. We varen de plas over op weg naar een andere plek waar we het overgebleven as zullen uitstrooien. Die plek is vlakbij de wastobbe. Nu strooi ik ook wat as uit. Nadat alles is uit gestrooid varen we via een mooie route terug naar de jachthaven....


Loosdrecht was de plek van m'n vader. Een groot gedeelte van z'n leven heeft hij op Loosdrecht doorgebracht. M'n vader was een echte watersporter. Ooit met een simpele zeilboot begonnen en gestopt met een plezierjacht toen het niet meer ging vanwege de Alzheimer.
Afscheid nemen op de Loosdrechtse plassen was dan ook meer dan logisch.


Mijn vader is op de plek waar hij hoort te zijn........

Precies 6 maanden

Het is vandaag precies 6 maanden geleden dat vaders overleed.
Ik zit samen met m'n moeder in de auto op weg naar het crematorium.Vandaag gaan we "m'n vader" ophalen plus de mini sier urn en het hangertje dat m'n moeder heeft uitgezocht.

We worden weer uitermate vriendelijk ontvangen vangen. Bij de koffie en thee wordt "mn vader" binnengebracht in een mooie verstrooi-bus met een prachtige foto print van een zon doorlatend bos. Bus ziet eruit als een koker waarin een goede fles whiskey behoort te zitten. Boven op de bus ligt een steen met een nummer erin. Dat nummer is hetzelfde nummer als wat op de bus staat. Gelukkig maar dat betekend dat m'n vaders as inderdaad in die bus zit.

Het is heel raar moment............een moment waarin emoties heel even de overhand nemen.

Uiteindelijk vond ik dit moment minder zwaar dan ik verwacht had.
Over ruim een week gaan we m'n vader verstrooien

Asbestemming

Paar weken terug besloten om in april de as van vader te verstrooien. Voor die tijd een sieraad (voor mn moeder) waar een klein beetje as in kan uitzoeken. Zodat mn moeder mn vader altijd bijzich kan dragen. En iets van sierurn uitzoeken die naast t fotolijstje kan staan.

Voor vanmiddag was er een afspraak bij t crematorium gemaakt om een diversiteit aan sieraden, urnen en dergelijke te bezichtigen.

In een bijgebouw van t crematorium worden mn moeder, de kleine man en ik ontvangen en mogen we plaatsnemen in mooie maar steriele ruimte. Met koffie thee en een glaasje water wachten we op de persoon die ons gaat helpen.

Een alleraardigste vrouw en man komen de kamer in en stellen zich voor. De vrouw vraagt of wij geen bezwaar hebben dat de man erbij is. Hij is moet nog ingewerkt worden. Uiteraard hebben wij daar geen bezwaar tegen.

Vervolgens komen er allerlei mappen te voorschijn. Daarin kunnen we rustig kijken. Mn moeder had een hartje als hangertje voor een kettinkje in haar hoofd. Er zijn nog zoveel andere mooie hangertjes dat de keuze alsnog op een ander hangertje valt. Aangezien mn moeder alleen maar goude sieraden draagt wil zij dit natuurlijk ook in t goud. Als we de prijs horen vallen we bijna van onze stoelen. Het mooie hangertje kost maar liefst iets dan € 500,- en das dan wel inclusief kettinkje..... :/

Ondertussen is de kleine man uitermate lief en keutelt wat met zn autootjes of bladerd ook door een boekje met sieraden. Zo af en toe zorgt hij voor afleiding of een lach op onze gezichten, wat opzich prettig is op deze beladen middag.

Na t uitzoeken van de hanger kijken we naar een kleine sierurn of iets om naast t fotolijstje te  zetten. Ook hier veel om uit te kiezen.
Vanachter een enorme schuifdeur komt een wandkast te voorschijn met een aantal voorbeelden. We kijken naar de objecten. We moeten hard lachen als de kleine man naar een eivormige urn wijst en roept " kijk maam paasei! "

De keuze wordt al snel beperkt tot een klein aantal objecten om as in te bewaren.
-Een kleine sierurn van keramiek die naar eigen keuze beschilderd kan worden.
- Een keramieke waxinelichtjeshouder in kleur/afbeelding naar keuze.
- Een glazen waxinelichtjeshouder waar een beetje as meegeblazen wordt.
- En een zilver/chroom/roestvrij staalachtig ( ik weet t niet meer ) doosje in hartvorm.

Wat de keuze gaat worden weet ik nog niet.De prijzen zijn in ieder geval beter die liggen rond de € 100,- Eerst thuis rustig laten bezinken en er verder over nadenken.

De kleine man is inmiddels een beetje zat geworden en laat dat merken door zn boevenmasker opzetten. Voor deze keer speel ik de wat meegaande moeder. Snap best dat hij t beu is na zo'n lange tijd. Al snel zet hij t masker af. ;)

Omdat we het as van mn vader gaan verstrooien, krijgen we ook bewaarurn en een uitstrooiurn te zien. De bewaarurn is tevens een uitstrooiurn. Deze is geschikt voorals de as thuis langer bewaard wordt. De keuze valt dus op de andere omdat de as over niet al te lange tijd verstrooid gaat worden.

De volgende keer als we de ketting en het nog uit te zoeken andere object gaan ophalen nemen we de as van mn vader mee.

De kleine man wordt beloond voor zijn geduld.....hij mag weer in de auto van oma zitten en geniet hoor en zichtbaar van t voorbij komend verkeer.

Opgenomen

Ik bel moeders om te vragen hoe ze de nacht door gekomen. Vaders heeft gelukkig goed geslapen dus moeders heeft ook een aantal uurtjes kunnen meepakken. In ochtend lijkt vaders nog slechter dan gisteren, dus moeders heeft de huisarts inmiddels op de hoogte gesteld en die zal langs komen.

Tegen de middag hoor ik van moeders dat hij longontsteking heeft en dat vaders opgenomen moet worden in het ziekenhuis. Omdat hij niet gebracht kan worden komen ze vaders halen met de ambulance.
Ik zeg tegen moeders dat ik eraan kom.

Gisterenavond heeft de buurman geholpen om vaders naar boven te krijgen. Fijn dat moeders goede buren heeft. Als ik bij ouders aan kom zie ik de buren en bedank ze enorm.
Ik loop naar boven en treft een flink zieke vaders aan, hij is bloedheet van de koorts en z'n hele lichaam trilt dat komt door de Parkinson een ziekte die vaak gepaard gaat met dementie.

In de loop van de middag staat de ambulance voor de deur. 2 vriendelijk mannen stappen binnen om eerst een kijkje te nemen bij vaders. Ze besluiten dat ze hem tillend naar beneden gaan krijgen. Maar dat makkelijker gezegd dan gedaan, 1 man pakt hem onder z'n armen en de ander pakt zijn benen. Vaders geeft natuurlijk niet mee en enigszins hardhandig tillen ze hem uit bed. Voordat ze bij de trap zijn glipt vaders al bijna uit de armen van 1 van de mannen. "meneer wilt u uw handen op uw buik houden?" zegt de man. Wij leggen uit dat hij daar nu niets van begrijpt. Vaders mompelt hard maar een duidelijk gevloek is hoorbaar. Met heel veel moeite zeulen ze vaders de trap af. En moeite krijgen ze hem op de brancard.
Moeders rijd mee in de ambulance en ik volg in de auto.

Ze hebben vaders naar de eerste hulp gebracht. Daar nemen ze bloed af, meten de temperatuur, bloeddruk noem maar op. Ook dat is niet makkelijk te doen bij iemand die totaal niet meewerkt. Gelukkig is het personeel geduldig met vaders en nemen de tijd om hem op z'n gemak te stellen zodat zij bijvoorbeeld bloed kunnen prikken. En hij krijgt zuurstof toegediend, hij krijgt zo'n dingetje in z'n  neus. dat is iets wat vaders irriteert en probeert het steeds uit z'n neus te halen.
Aan vaders is duidelijk te merken dat hij op is van de stress. Het personeel pakt dat goed op en  hij krijgt vrij vlot een kamertje apart waar hij tot rust kan komen.

De arts komt langs en onderzoek hem en stelt een x aantal vragen. Daarna gaat de arts overleggen met de longarts. Als de arts terug komt verteld zij dat uitslag in strijd met hoe vaders zich gedraagt.
Ze denken aan een bacteriële infectie maar omdat vaders hoge koorts heeft twijfelen ze daaraan want dat zou eigenlijk kunnen betekenen dat het om een virale infectie gaat. Daarom krijgt vaders een brede antibiotica toegediend. Nu is wachten op een plekje op een long-afdeling.

Aan t einde van de middag word vaders opgehaald, hij gaat tijdelijk naar de acute afdeling. Op de long-afdeling is nog geen plaats. Met 3 vrouw sterk word vaders met een soort glijplank op een ander bed gesjord.

Nu ligt hij daar op de afdeling en is afwachten wat morgen gaat brengen...

Iets onder de leden.

Het is vandaag woensdag, 1 van de dagen dat vaders naar de dagopvang gaat. 1 van de dagen dat moeders even rust heeft.
Ik bel moeders op om te vragen of zij mee gaat naar de Ikea. Er word niet opgenomen, die is vast een bakkie drinken bij de buurvrouw denk ik. Een uurtje later probeer ik het nog eens, nu word er wel opgenomen. " Ik bel je zo terug Bri "zegt moeders "Het gaat niet goed met je vader" moeders hangt op en ik vraag mij af wat er kan zijn. Het duurt lang voordat zij terug belt.

Eindelijk heb ik haar aan de telefoon. Zij vertelt dat vanaf maandagavond het al niet zo goed ging met vaders. Hij was heel onrustig s'nachts en steeds wakker. Dinsdag op de dag zelfs lijkt het iets beter te gaan, maar dinsdagnacht is een ramp geweest. Midden in de nacht begint hij te spoken. Hij staat ineens naast het bed, normaal gesproken heeft hij daar hulp bij nodig. Moeders krijgt hem met moeite weer in bed met de boodschap dat hij nog maar moet gaan slapen. Vaders zegt wat, maar is totaal onverstaanbaar en als moeders dat zegt word hij boos. Frustratie omdat hij zich niet duidelijk kan uitdrukken.
De rest van de nacht verloopt vermoeiend. Vaders is continu aan t brabbelen of hij neuriet wat. Moeders ligt daardoor uren wakker.

Vanmorgen had moeders de hoop dat het vandaag dus beter zou gaan. Helaas het tegendeel is waar. Moeders krijgt vaders met moeite uit bed. Hij spreekt nog steeds wartaal. Het aankleden gaat normaal al met moeite omdat hij amper meewerkt maar werkt hij helemaal niet mee.
Lopen lukt vaders ook haast niet meer, dus het wordt een zware klus om hem de trap af te krijgen.

Eenmaal beneden belt moeders de huisarts en zij kunnen gelijk komen, vandaar dat het lang duurde voordat ik terug gebeld werd.
Met veel sjorren en sjouwen in de auto gekregen op naar de huisarts.

Bij de huisarts wordt vaders goed onderzocht. Moeders zegt wat ik ook dacht vanmiddag. Heeft hij geen TIA( een beroerte van voorbijgaande aard) gehad. Niets wijst daar gelukkig verder op. Maar de huisarts stuurt ze naar t ziekenhuis voor bloed prikken, long foto's en urine inleveren. De huisarts denkt aan een blaasontsteking of een longontsteking.

Dus nu is het wachten op de uitslagen.

Moeders zegt dat ze vaders zo lekker in z'n bed gaat leggen. Ik vraag haar even te wachten dan kom ik haar helpen.

Als ik bij m'n ouderlijk huis kom, tref ik een zielig hoopje mens aan, m'n vader hangt in z'n stoel half te slapen, z'n mond staat wagenwijd open en ogen zijn dicht. Ik aai vaders over z'n bol en geef hem een paar dikke zoenen en zeg hem gedag. Hij brabbelt onverstaanbaar terug maar houd z'n ogen gesloten.

We vragen vaders of hij zijn ogen wil open doen omdat wij hem naar boven willen brengen. Hij reageert niet. Moeders en ik pakken ieder een arm en trekken hem uit z'n stoel. Vaders is geen licht veertje. Hij staat maar hij houd die ogen maar dicht. We kunnen praten tot we een ons wegen maar wakker worden doet hij niet. Hij blijft wel onverstaanbaar doorpraten. Ik sla z'n arm om m'n schouder en we schuifelen door de kamer. Eigenlijk trek ik hem door de kamer en hij schuifelt een beetje mee. Als we bij de trap zijn aangekomen proberen we vaders weer wakker te krijgen. Allerlei manieren, harder praten, zachtjes op z'n wangen tikken niets helpt. Zo krijgen we hem nooit de trap op dus we draaien om en schuifelen terug naar de kamer. In de gang stoot hij per ongeluk zijn hoofd.. hij zegt iets onverstaanbaars maar ik haal er een duidelijke gvd uit.
Vaders is behoorlijk zwaar op m'n schouder omdat hij half slaapt. Bij de bank laat ik hem voorzichtig zakken. Vaders ligt nu half op de bank. Ik trek hem wat opzij zodat hij goed kan liggen, til z'n benen op en leg die ook op de bank. Moeders gaat boven een deken halen. Ik vraag of hij goed ligt en ik hoor een "jahoor" gemompel. Ik aai hem nogmaals een aantal over z'n bol en zoen hem en ik kijk..

Ik kijk ...ik kijk naar een man die ooit eens sterke man was en maar daar is nu weinig van over.

Terwijl ik zit te bloggen gaat de telefoon. Het is moeders, ze heeft al uitslag van het bloed gekregen.
In het bloed is te zien dat er ergens een ontsteking zit maar waar dat is niet te zien. De huisarts wil niet wachten op de rest van de uitslagen dus vaders krijgt antibiotica voorgeschreven. De apotheek is al ingelicht en die komen t straks bij moeders thuis brengen. Dat is heel prettig, dan hoeft zij daarvoor de deur niet meer uit