Trots

13 is hij .....mijn oudste zoon.
Inmiddels een stuk groter dan ik ben en flink aan het puberen. Wat pukkeltjes in z'n gezicht, een zichtbaar snorretje en de baard in z'n keel.

Er zijn vaak best wel regelmatig momenten dat we met elkaar in clinch liggen. Overal over willen discussiëren.
Maaaar er zijn ook momenten waarop ik ontzettend trots op hem ben. Vanavond was zo'n moment.

We hebben gegeten en zijn aan t opruimen in de keuken. We praten over van alles en nog wat. Dan vertel ik dat ik morgen samen met oma "opa" gaan ophalen bij het crematorium. Vertel dat we het kettinkje voor oma, het hartvormige sierurntje en de verstrooibus met opa's as kunnen ophalen.
Terwijl ik dat aan t vertellen ben voel ik dat m'n emoties hoog zitten. Ik probeer t tegen te houden maar dat lukt niet echt. Dus ik wendt m'n gezicht af zodat m'n tranen niet zullen zichtbaar zijn.

Dan voel ik een paar armen om mij heen die mij om draaien. Mijn kleine grote jongen bied mij zijn schouder aan. Hij pakt mij heel stevig beet, dat maakt nog meer emoties bij mij los.
Mijn dochter van 10 komt erbij staan. Zo staan we met zn drieën te knuffelen. Mijn oudste haalt ook nog z'n kleine broertje erbij voor de gezamenlijke knuffel."Geef mama maar een dikke knuffel" zegt hij tegen de kleine man.

Na even zo gestaan te hebben gaat ieder z'n eigen gang weer. Ik ga verder met het inruimen van de vaatwasser.
Dan komt m'n oudste weer naar mij toe. Hij pakt mij weer beet, kijkt mij aan en zegt " kop op hè " en geeft mij nog een stevige knuffel.

Op dat moment voelde ik zoveel liefde....en voelde ik mij ongelooflijk trots op mijn lieve kleine grote jongen!

Asbestemming

Paar weken terug besloten om in april de as van vader te verstrooien. Voor die tijd een sieraad (voor mn moeder) waar een klein beetje as in kan uitzoeken. Zodat mn moeder mn vader altijd bijzich kan dragen. En iets van sierurn uitzoeken die naast t fotolijstje kan staan.

Voor vanmiddag was er een afspraak bij t crematorium gemaakt om een diversiteit aan sieraden, urnen en dergelijke te bezichtigen.

In een bijgebouw van t crematorium worden mn moeder, de kleine man en ik ontvangen en mogen we plaatsnemen in mooie maar steriele ruimte. Met koffie thee en een glaasje water wachten we op de persoon die ons gaat helpen.

Een alleraardigste vrouw en man komen de kamer in en stellen zich voor. De vrouw vraagt of wij geen bezwaar hebben dat de man erbij is. Hij is moet nog ingewerkt worden. Uiteraard hebben wij daar geen bezwaar tegen.

Vervolgens komen er allerlei mappen te voorschijn. Daarin kunnen we rustig kijken. Mn moeder had een hartje als hangertje voor een kettinkje in haar hoofd. Er zijn nog zoveel andere mooie hangertjes dat de keuze alsnog op een ander hangertje valt. Aangezien mn moeder alleen maar goude sieraden draagt wil zij dit natuurlijk ook in t goud. Als we de prijs horen vallen we bijna van onze stoelen. Het mooie hangertje kost maar liefst iets dan € 500,- en das dan wel inclusief kettinkje..... :/

Ondertussen is de kleine man uitermate lief en keutelt wat met zn autootjes of bladerd ook door een boekje met sieraden. Zo af en toe zorgt hij voor afleiding of een lach op onze gezichten, wat opzich prettig is op deze beladen middag.

Na t uitzoeken van de hanger kijken we naar een kleine sierurn of iets om naast t fotolijstje te  zetten. Ook hier veel om uit te kiezen.
Vanachter een enorme schuifdeur komt een wandkast te voorschijn met een aantal voorbeelden. We kijken naar de objecten. We moeten hard lachen als de kleine man naar een eivormige urn wijst en roept " kijk maam paasei! "

De keuze wordt al snel beperkt tot een klein aantal objecten om as in te bewaren.
-Een kleine sierurn van keramiek die naar eigen keuze beschilderd kan worden.
- Een keramieke waxinelichtjeshouder in kleur/afbeelding naar keuze.
- Een glazen waxinelichtjeshouder waar een beetje as meegeblazen wordt.
- En een zilver/chroom/roestvrij staalachtig ( ik weet t niet meer ) doosje in hartvorm.

Wat de keuze gaat worden weet ik nog niet.De prijzen zijn in ieder geval beter die liggen rond de € 100,- Eerst thuis rustig laten bezinken en er verder over nadenken.

De kleine man is inmiddels een beetje zat geworden en laat dat merken door zn boevenmasker opzetten. Voor deze keer speel ik de wat meegaande moeder. Snap best dat hij t beu is na zo'n lange tijd. Al snel zet hij t masker af. ;)

Omdat we het as van mn vader gaan verstrooien, krijgen we ook bewaarurn en een uitstrooiurn te zien. De bewaarurn is tevens een uitstrooiurn. Deze is geschikt voorals de as thuis langer bewaard wordt. De keuze valt dus op de andere omdat de as over niet al te lange tijd verstrooid gaat worden.

De volgende keer als we de ketting en het nog uit te zoeken andere object gaan ophalen nemen we de as van mn vader mee.

De kleine man wordt beloond voor zijn geduld.....hij mag weer in de auto van oma zitten en geniet hoor en zichtbaar van t voorbij komend verkeer.

2011

2011

Een jaar waarin er een einde kwam aan mijn huwelijk. 

Een jaar waarin een groepje &%@$# niet van een dierbaar familielid af konden blijven.

Een jaar waarin mijn vader met Alzheimer door een longontsteking in het verpleeghuis terecht kwam

Een jaar waarin mijn trouwe viervoeter Mira op 14jarige leeftijd overleed.

Een jaar waarin mijn vader met Alzheimer plotseling overleed aan een hartstilstand.

Een jaar van heel veel verdriet 

Ik hoop dat 2012 een beter jaar zal worden. 

Dat kan haast niet anders na zo'n ongelooflijk bizar jaar.

Spreken op de crematie

Vanmiddag heb ik op de crematie van m'n vader gesproken. Dat was iets wat ik moest doen van mezelf.
Ik ben altijd stapelgek op en met m'n vader geweest. Ik had niet gedacht dat het mij zou lukken weliswaar met moeite maar het is mij gelukt

Lieve papa,


Jij nam mij mee uit fietsen. Over de crosspaadjes door de kuilen.
Stoeide met jou en Jantje op t bed.
Jij leerde mij zeilen, hoe ik de boot moest besturen.
Je hebt zelf een poging gedaan om mij accordeon te leren spelen.


Als jij ging klussen, dan hing ik graag om je heen, hielp je met het gereedschap, ging met je een kruipruimte in om te assisteren. En als t niet wilde lukken dan vloekte jij volop, want zonder vloeken lukt t anders niet.
Dankzij jou kan ik ook een klusje in huis doen :)


Jij had ook een enorm gevoel voor humor  "Hilhorste Humor"
Zaten we vroeger aan tafel met onze ruggen naar t raam dan kon jij ineens je hand opsteken om te zwaaien naar iemand. Nieuwsgierig draaiden wij dan onze koppen om, om te kijken wie er voorbij liep maar er liep nooit iemand langs. Telkens trapten wij in die grap.
Of als wij een keertje chinees gingen halen dan ging je op z'n chinees praten...witte lijst, kloepoek, bami spiegei, sambal bij. Dan geneerde ik mij ontzettend maar dat wist jij maar al te goed, je deed t erom.


Jij en ik hebben samen ook heel wat kilometers  geschaatst. In een weekend 25 en  40 km over de plassen, was geen enkel probleem voor ons.
S avonds lag ik graag tegen je aan, samen op de bank televisie kijken. Lekker knus.
Tussen de middag kwam je thuis eten en daarna deed je even een dutje op de bank.
En chocolade daar hield jij totaal niet van maar je at wel hagelslag op je brood en lekkere bonbons zoals zeebanket liet je ook niet staan. ;)
Wat mij nog t meeste bijstaat is je geur als je gewerkt had, je rook naar puin. En als ik nu puin ruik dan denk ik altijd aan jou.


De afgelopen jaren heb ik mij afgevraagd waar die man was gebleven . Heel langzaam ben jij ons, ontglipt.....
Ik kon geen gesprek meer met je voeren, kon je niet meer om hulp vragen.
Jij mompelde vaak onverstaanbaar maar zo nu en dan kwam er nog een bijdehante opmerking of een grapje over jouw lippen. En voor heel even was jij, mijn vader daar weer.


Ik vind het een fijne gedachten dat jij nog wist wie wij waren...De Alzheimer had jou dat nog niet ontnomen


Maar als ik naar jou keek dan zag ik niet meer de man die jij ooit was, ik zag slechts een schim.

En als jij naar mij keek dan zag ik een lege blik in je ogen. Er was niemand meer thuis.

De laatste keer dat ik naar je keek, had jij je ogen gesloten. Nu was er echt niemand meer thuis.


Papa Jij was een fantastisch lieve leuke gezellige vader. Een vader uit duizenden!


Daag papa, tot ziens
Ik hou van je

Dag lieve papa

Totaal onverwachts is mijn vader vanmorgen overleden.
Hij heeft een hartstilstand gehad. De ziekte van Alzheimer staat hier los van.
Ik troost mij in het feit dat hem een verdere aftakeling van Alzheimer bespaard is gebleven.
Vaders was 79 jaar.

                                             Dag lieve papa, ik zal je ontzettend missen

Wereld Alzheimer Dag 21 September

Het is mij opgevallen dat ik de laatste tijd veel dingen "vergeet"

Soms kan ik er niet opkomen wat ik bijvoorbeeld 2 dagen geleden heb gegeten. Of ik loop de trap op en dan niet meer weten wat ik boven ging doen. Spullen die ik heb opgeruimd heb niet meer kunnen vinden. De namen van de kinderen als ik iets tegen ze wil zeggen "hoe heet je ook al weer"

Mensen in mijn omgeving zeggen dat dat komt omdat ik druk ben met van alles en nog wat.. Maar stel nou dat dat niet zo is..

Ik droomde laatst dat ik mij wilde laten testen op Alzheimer. Onbewust houd het mij dat enorm bezig. Als ik dan mn vader en mn schoonmoeder( beide Alzheimer patiënt) zie, dan vraag ik mij af staat mij dit zelfde lot te wachten. Op die manier wil ik echt niet oud worden.

Er is nog niet bewezen dat Alzheimer erfelijk is, maar de opoe m'n vader was "kinds", de moeder van m'n vader begon na haar 50ste al te dementeren. Ik denk dat de kans op erfelijk er wel degelijk is.

Maar zou ik willen weten of ik Alzheimer heb.... Zou ik een test laten doen met mettertijd....

Als blijkt dat ik Alzheimer heb dan zijn er medicijnen die het proces tijdelijk afremmen maar niet genezen.

Alzheimer is onomkeerbaar.

En mijn kinderen...Ik denk dat de kans groot is dat zij of 1 van hen Alzheimer kunnen krijgen, want aan beide kanten van de familie komt Alzheimer voor.

Daarom is het belangrijk dat we vandaag 21 September even stilstaan bij Wereld Alzheimer Dag. 

Het steunen van de onderzoeken naar Alzheimer is nodig. Misschien zal er in de toekomst een oplossing worden gevonden tegen Alzheimer, misschien niet voor mij maar misschien wel voor mijn kinderen...

http://www.alzheimer.nl

"Tijdelijk"

Vorige week mocht vaders t ziekenhuis uit, want er is eindelijk "tijdelijk"een plek in het verpleeghuis voor hem vrij. Ik zeg "tijdelijk" tussen aanhalingstekens omdat ik denk , ik ben er van overtuigd dat het namelijk niet "tijdelijk" is. Ik zeg het niet hardop tegen moeders maar dat dit een begin van een einde is.
Een vrouwtje die de verpleeg-plekken regelt heeft al even geleden een intake gesprek gehad met moeders toen zij vader inschreef voor dit verpleeghuis. Dit zelfde vrouwtje heeft nu tegen moeders gezegd dat de kans heel groot is dat vaders misschien voorgoed moet blijven. Vooral omdat moeders in het intake gesprek al aangaf dat het ontzettend zwaar is om voor hem te zorgen. En zoals hij nu is, is het onmogelijk om hem thuis te verzorgen. Hij kan niets zelfstandig op het moment...

Het bijna onvermijdelijk moment is aangebroken. Moeders is helemaal van de kaart vanwege de aankondiging dat vaders misschien voorgoed moet blijven. Zij vraagt zich af hoe zij dit aan vaders moet vertellen en ik zeg dat vaders daar nu geen erg in heeft. Het gaat allemaal aan hem voorbij. Moeders heeft het gevoel hem weg te stoppen, ze zijn  tenslotte al 55 jaar samen. Voor moeders voelt het waarschijnlijk als falen dat zij nu niet meer voor hem kan zorgen en het is heel moeilijk om die zorg uit handen te geven. Ik heb haar stevig geknuffeld. Moeders houdt de hoop dat als hij weer wat opknapt en mobieler is dat hij naar huis kan. Laten we eerst deze stap maar zetten en wat daarna komt zien we dan wel weer.

Moeders en ik zorgen dat wij op tijd in het ziekenhuis zijn om vaders klaar te maken voor de verhuizing. Vaders ligt nog niet aangekleed in t ziekenhuisbed. Het is 12u in de middag en zijn eten wordt gebracht. Moeders helpt vader met eten, want dat lukt hem op t moment niet zelf. In het ziekenhuis hebben ze niet de tijd om vaders uitgebreid te helpen. Dus is moeders de afgelopen 15 dagen iedere keer om 12u aanwezig geweest om vaders eten te geven.

Na het eten schakelen we 2 verpleegkundige in om hem aan te kleden. Het is zo verschrikkelijk om te zien dat vaders als een klein kind aangekleed moet worden. We zetten hem in een rolstoel. Vader kijkt glazig om zich heen. Hij heeft totaal geen benul van hoe en wat.
Omdat hij (nog) niet mobiel is heeft moeders een rolstoel moeten huren. Vanuit het ziekenhuis wordt een rolstoeltaxi geregeld.
We nemen afscheid van de afdeling waar vaders heeft gelegen en rijden hem naar beneden om daar te wachten op de taxi.

Eenmaal in het verpleeghuis aangekomen worden wij vriendelijk ontvangen door het hoofd van de afdeling waar vaders "tijdelijk" kan verblijven. Mijn zus is inmiddels ook in het verpleeghuis aangekomen voor de nodige steun. Er volgt een gesprek over de dagelijkse routine op de afdeling en we krijgen een kleine rondleiding. Iedere afdeling bestaat uit 3 huiskamers met 7 á 8 bewoners. Voor mij is alles bekend want dit is het verpleeghuis waar een andere dierbare van mij ook zit.
We eindigen in de huiskamer waar de voorbereidingen voor een barbeque in volle gang zijn. Vaders word aan een tafel bijgeschoven en we maken kennis met de huiskamer medewerkers.
Na een tijdje zeg ik vaders gedag. Ik kijk naar hem zoals hij daar zit in de rolstoel.Een zielig hoopje mens, opgesloten in een lichaam dat niet meer naar behoren functioneert. Hopelijk sterkt hij goed aan zodat hij weer kan gaan lopen.dat hoop ik echt. Ik knuffel moeders nog even stevig, die het er zichtbaar zwaar mee heeft.

Het is ook niet makkelijk om na al die jaren samen weer een stap achteruit te moeten doen en weer een beetje meer afscheid moet gaan nemen....